Chiara schreef deze tekst na haar boudoirshoot. Vertaald uit het Frans.
Ik zit op een heel comfortabele bank, zonder schoenen, met mijn boek in de hand en een koffie op de salontafel. Ik lees, en af en toe ga ik naar buiten op het terras om een sigaret te roken.
Het is de eerste keer dat ik in dit appartement kom.
Ik ben niet alleen. Achter mij zit iemand te werken.
Zes weken geleden kende ik die persoon niet.
We praten niet.
Die persoon is Steve. Hij werkt aan zijn foto’s. Zijn foto’s van mij.
Zijn foto’s van mij die hij net genomen heeft, bijna drie uur lang.
Deze foto’s van mij zijn mijn cadeau aan mezelf.
Steve is de fotograaf die ik voor dat cadeau gekozen heb. Goede keuze.
Terug in de tijd.
Ongeveer twee maanden geleden kwam het idee in me op: kijk, ik ben 43 en voor het eerst in mijn leven hou ik van mijn lichaam zoals het is, precies zoals het is, met zijn sporen, de littekens van operaties en ziektes, van de tumor in mijn borst, de sporen van zwangerschappen en borstvoeding, de striae, de cellulitis en zelfs met sommige haartjes.
Als ik lichaam zeg, bedoel ik ook mijn gezicht, met zijn rimpels en de andere sporen van het leven.
Een oude fantasie kwam terug in mijn hoofd, af en toe, dan elke dag, dan meerdere keren per dag: mezelf een fotoshoot cadeau doen.
Voor mijn twintigste had ik mijn schoonmoeder om een fotoshoot als cadeau gevraagd.
Het was toen anders: ik voelde me niet mooi, ik stelde vast hoe weinig ik op een model leek, of op een meisje dat je op straat kruist en dat je graag zou fotograferen.
Mijn vraag was een poging om van mezelf te houden, om mezelf te verrassen door mezelf knap te vinden, zo niet mooi.
Mijn schoonmoeder begreep het, zei ja, en regelde dat twee fotografes naar huis kwamen op een van die zeldzame dagen dat ik alleen thuis was (we woonden toen met acht onder één dak). Ik ontving mijn cadeau met veel dankbaarheid.
Ik heb die foto’s nog, ik hou ervan, ik bekijk ze soms, met nostalgie en vaak met die bekende zin: ach, waar klaagde je over! Toen was je mooi, nu is het een ramp!
Toen veranderde mijn blik.
Op dat meisje van toen, dat zeker mooi was, maar niet zeker van zichzelf, dat zichzelf niet aanvaardde, dat niet hield van haar manier om vrouwelijkheid te belichamen en die wanhopig zocht in de blik van anderen, van een ander, van een man.
Op mezelf vandaag, daarna. Ik ben zoals ik zou willen zijn en meestal hou ik van mezelf. Ik durf. Ik aanvaard wat ik bij anderen oproep, of ik het wil of niet, en ik aanvaard ook dat ik bij sommigen helemaal niets oproep.
Ik betrap mezelf erop dat ik voor een spiegel naar mezelf glimlach, van mezelf geniet, mezelf eraan herinner dat ik, kijk eens aan, helemaal niet slecht ben.
Dus kwam het terug.
Ik wilde foto’s. Van mij, van mijn hoofd en van mijn lichaam, zonder al te veel kleren.
Op een dag zei ik het hardop, tegen iemand.
De volgende dag zocht ik op internet. Man, vrouw? Zwart-wit, kleur? Een beetje ontkleed, helemaal naakt?
Twee dagen later vroeg ik het waar het moest, na een plotse ingeving.
Zoals zo vaak in het leven loopt alles vanzelf wanneer je echt iets beslist hebt. Een van de twee aanwezigen antwoordde meteen: « Maar ja, de man van een vriendin doet dat. Hij is heel goed, piekfijn, correct, professioneel en alles. Je mag zeggen dat je van mij komt. »
Ik volgde zijn account een paar dagen. Ik hield van zijn foto’s. Ik stuurde hem een mail.
Eerste stap: een telefoongesprek op afspraak. Om mijn project te begrijpen, me uit te leggen hoe een shootdag verloopt, bepaalde tarieven. En waarom hij dit doet.
Ontroerend, zijn verhaal.
Het contact was direct, warm, eenvoudig, geruststellend.
Ik voelde dat het « de juiste » was.
« Je mag het appartement komen bekijken waar de shoot plaatsvindt, als je je nog wat meer wilt geruststellen. »
Ik hoef niet gerustgesteld te worden. Ik heb beslist.
« Wil je dan een datum vastleggen? »
Ja, dat wil ik. Precies 43 dagen later. Zoals mijn 43 jaar.
Ik dacht eraan, dan niet, dan weer wel, dan niet meer, dan vaak, elke dag. Ik sprak erover met een paar mensen. Altijd enthousiasme, soms verrassing.
Steve stuurde me per mail een gids met ideeën voor « outfits » (die inderdaad heel weinig verhullen).
Ik schreef me in voor zijn privégroep, alleen voor vrouwen, en nodigde er twee, drie vriendinnen voor uit.
De maatregelen werden strenger. 5 november werd een verre dag.
Weer al die uitgestelde plannen, wachten, tot je weer dit of dat mag doen.
Vrijdagavond 30 oktober belde Steve me om onze shoot te vervroegen. Naar de volgende dag. Terwijl ik er niet meer in geloofde, terwijl ik me erbij had neergelegd om er voorlopig niet meer aan te denken, om van dag tot dag te overleven.
Een onverhoopt cadeau.
« Oké, ik kom morgen, super! »
Laatste tips voor de huid, het haar, het ontharen, enzovoort. Mails voor de route.
Tot ik besloot om te proberen te slapen, stelde hij me gerust, en deze keer had ik dat wel nodig. Mijn spullen klaar in een kleine koffer, viel ik eindelijk in slaap, laat.
Ik kom om klokslag 12 uur aan in het appartement-studio, met een bonzend hart.
Een professionele visagiste, Julie, is er. Ze straalt, lacht, we praten over koetjes en kalfjes, terwijl Steve aan zijn bureau werkt.
In het begin ben ik relaxed, dan sluipt er een vreemd gevoel binnen: het duurt te lang, het moet saai zijn om zo lang voor mij te zorgen, en voor Steve om te wachten. Maar nee, eigenlijk zijn ze ontspannen, het is mijn dag, ze zijn er voor mij, alles is goed.
Ik adem. Ik begin ervan te genieten. Eerlijk, wanneer werd ik in mijn leven meer dan een uur opgemaakt en gekapt? Het is verschrikkelijk fijn.
« En als ik huil wanneer ik mijn gezicht zie? »
« Alles is voorzien: het is superwaterproof », zegt Julie welwillend.
Ik ontdek mezelf. Dat ben ik niet, denk ik eerst. Maar toch wel. Verdorie, dat ben ik echt. Ik ben ontroerd. Julie en ik glimlachen naar elkaar. Ze pakt haar spullen in en komt me gedag zeggen door het raam van het terras, waar ik een sigaret rook om mijn hartslag te kalmeren. Ik leg mijn hand op dat hart en vorm met mijn lippen het woord « Dank je ». Ze lijkt oprecht blij voor me.
Ze gaf me zelfs make-uptips voor later, voor elke dag.
Met Steve kiezen we drie, vier combinaties van kleren en lingerie.
We gaan terug naar de woonkamer. Hij geeft me alle instructies in één keer, instructies die hij me bij elke foto opnieuw zal moeten herinneren « en dat is normaal, je kunt niet alles onthouden als het niet je beroep is ».
Steve raakt je niet aan om te tonen wat je moet doen. Hij doet het na. Hij toont het met zijn eigen lichaam. Hij geeft zich er helemaal aan.
Terug naar de slaapkamer-badkamer, waar hij me laat omkleden. Hij wacht in de woonkamer.
Ik trek het setje aan. Oké, hoe kom je half naakt een kamer binnen, voor een man die je nauwelijks kent, alsof het normaal is?
En eigenlijk gaat het. Steve is altijd natuurlijk, dus het natuurlijke neemt het over.
Na de eerste poses toont hij wat het geeft op zijn toestel.
Wow. Ben ik dat? Weet je het zeker?
En zo verder, twee, drie uur lang. Gaandeweg ontstaat er een band en voel je je steeds beter, steeds meer op je plaats, je durft, je laat je leiden, je vertrouwt, je glijdt helemaal in die nieuwe en zo magische rol. Af en toe een pauze, met een drankje, met een rietje om de make-up niet te verpesten.
Ik mag roken wanneer ik wil.
« Nog eens » « We doen het opnieuw » « Perfect » « Ontspan » « Gaat het? »
Op een moment trek ik een grimas, een beweging deed pijn, hij zag het meteen.
Tussen twee scènes praten we, over koetjes en kalfjes, over zijn werk, over andere dingen in het leven. Ook al heb ik bijna niets meer aan, we kletsen, ik ben helemaal op mijn gemak. Alsof ik gekleed was.
Het zo mooie licht in het appartement neemt af: we voeren het tempo op. Nog een paar belangrijke foto’s voor het te donker wordt en ja, het lukt, het resultaat is heel mooi, we zijn tevreden, om verschillende redenen natuurlijk, maar die ons samenbrengen.
De shoot is voorbij. Steve heeft een uur, anderhalf uur nodig om een eerste selectie te maken die hij me kan voorstellen. Normaal zou ik een wandeling moeten maken, iets gaan drinken, alleen.
Maar het regent, er zijn de maatregelen, alles is dicht, ik heb mijn auto niet bij me, ik ben ver van de wijken die ik ken. Uitzonderlijk mag ik blijven.
« Maar kijk niet naar wat ik doe. Het moet een verrassing zijn. »
« Maak je geen zorgen, ik ga het niet voor mezelf verpesten! »
Ik word stil, kleed me weer aan, pak mijn koffer opnieuw in en ga zitten lezen.
Terug naar de scène van het begin. Daarom zit ik hier, met mijn boek in de hand, in deze woonkamer, met Steve die ik nog niet lang ken, die aan zijn bureau aan mijn foto’s werkt.
En dan, plots: « Zo, ben je klaar? »
Ik weet het niet.
Nee. Ik had graag verder gelezen, gerookt en koffie gedronken, in alle rust, niemand die je iets vraagt, niets anders te doen dan de tijd te laten passeren.
Ja, ik ben klaar, ik ben superongeduldig.
Selectie, herselectie, we slagen erin te kiezen welke foto’s we houden, welke we afdrukken of vergroten. Hij begeleidt me bij de keuze en laat me tegelijk helemaal vrij.
Soms zegt hij: « Hier moet je het zelf doen, ik vind ze allemaal mooi. »
Dan is het klaar.
Een beetje papierwerk, de eeuwige administratie.
Hij toont me virtueel hoe het album eruit zal zien.
Ik word overvallen door emotie, het verbaast me, na dat alles. Ik kijk naar mezelf. Dat ben ik. De foto’s zijn prachtig. Ik ben mooi. Ik voel me mooi. Gewoon perfect zoals ik ben.
Steve is geraakt. Maar het is voor momenten als deze dat hij van zijn beroep houdt.
Na een laatste gesprek op de drempel vertrek ik, het is bijna 21 uur. Het is vreemd om afscheid te nemen met een mondmasker op.
Ik ben echt gelukkig.
Alles was perfect.
De dag voor mij, voor mij alleen.
Als ik kon, zou ik zo’n dag schenken aan alle vrouwen van wie ik hou. En zelfs aan wie ik minder graag zie.
En eigenlijk aan allemaal.
Ik hou van mezelf zoals ik ben. Ik heb die nieuwe liefde vastgelegd, dankzij de foto’s van Steve.
Ik zal het niet meer vergeten.
Lees de blog van Chiara (in het Frans): https://tinyurl.com/yxm3n2zk
Andere vrouwen vertellen over hun shoot in hun verhalen. Wil je de jouwe beleven? Ontdek hoe een boudoirshoot verloopt of schrijf me.